เมื่อท่านเจริญอายุ ได้ 81 ปี ได้ธุดงค์มาถึงอำเภอเตี้ยเอี้ย เมืองแต้จิ๋ว มณฑลกวางตุ้ง  เข้าจำพรรษาที่อาราม เล่งจั๊วโก๋วยี่ ในปักซัว และต่อมาจึงย้ายไปที่วัดเมี่ยนอันกวน   ในตำบลฮั่วเพ่ง ซึ่งมักจะเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติอยู่เป็นเนืองนิจ ทั้งเวลามีพายุ  น้ำท่วม ไฟไหม้ โรคระบาด ภัยแล้ง ซึ่งจะมีผู้คนล้มตายจำนวนมาก ท่านก็เก็บศพ  ไป ฝังให้โดยไม่รังเกียจ ตั้งศาลารักษาโรคที่ริมโขดหินใหญ่ จัดหาอาหารสิ่งของให้ผู้ยากไร้ที่เดือดร้อน ชักชวนชาวบ้านและสานุศิษย์ให้ประกอบกิจกรรมการกุศล  กัน อย่างกว้างขวาง กล่าวคือ จริยวัตร แห่งเมตตาธรรมของท่านนั้น ช่วยเหลือ  ทั้งผู้มีชีวิตที่ยาก ไร้และผู้ตายที่ไร้ญาติ




 ท่าน เห็นผู้คนข้ามแม่น้ำเหลียงเจียงที่กว้างใหญ่  ถึง 300 วา สายน้ำเชี่ยวตลอดปี เกิดเรือล่มคนจม  น้ำ ตายเสมอก็ชักชวนชาวบ้านบริจาคกำลังกาย  กำลัง ทรัพย์ลงมือสร้างสะพานฮั่วเพ้งให้จนท่านมรณะภาพลงในปี 1670 สิริ รวมอายุได้  88 ปี ชาวจีนทางตอนใต้แถบแต้จิ๋วซัวเถาศรัทธา เลื่อมใสท่านต่อเนื่องกันมา